Herman Brusselmans is een compulsive writer

‘Zit ik bij De Wereld Draait Door, dan begint de eerste vraag met een zin als: “Je bent de beste beffer van Vlaanderen.”

Dan denk ik: daar heb je het weer. Maar ja, je zit daar acht minuten per item. Je moet bij voorkeur scoren, zodat de mensen de volgende dag denken: ik wil dat boek van die gek met dat beffen en dat lange haar. Ze willen zoveel mogelijk amusement. Ik doe dus mee, acht minuten bullshitten, want anders verziek ik de sfeer. Op de Vlaamse radio werd me gevraagd een interview te doen onder invloed van helium. Daar krijg je zo’n leuk stemmetje van. Dat heeft toch niks met mijn boek, of met literatuur van doen?’

[quote]Op de Vlaamse radio werd me gevraagd een interview te doen onder invloed van helium. Daar krijg je zo’n leuk stemmetje van. Dat heeft toch niks met mijn boek, of met literatuur van doen?’[/quote]

[dropcap]Herman Brusselmans is een compulsive writer. Eenmaal achter het toetsenbord en hij stopt niet meer. Vandaar de productiviteit die Vestdijk evenaart, hij die sneller schreef dan God kon lezen. ‘Gezegd wordt wel eens dat ik altijd hetzelfde boek schrijf. Ten eerste doet elke schrijver dat, ten tweede ben ik het daar niet mee eens.’[/dropcap]

[dropcap]Brusselmans is een seller, geen bestseller. Omdat hij veel schrijft kan hij ervan leven. Omdat hij schrijft kan hij leven. ‘Ik ben een zwartgallige pipo. Met onzin, sarcasme en zwarte humor probeer ik te relativeren,’ zegt hij. ‘Mijn leven is tamelijk eenvoudig, maar ik draag wel de last van de wereld. Dat drukt op mij. Daar wil ik niet aan ten onder gaan. Verder gebeurt er trouwens geen reet in mijn leven, maar als je eenenvijftig bent, dan moet je genoeg in je hoofd hebben om duizend boeken te schrijven. Mijn absolute leeftijd is vierendertig en net als in elke man zit er een jongetje van negen in me. Vorig jaar november is mijn vader gestorven, mijn moeder ging al eerder. Daarmee is de jeugd in mijn hoofd nog niet afgesloten. Het kind in ons gaat nooit weg. Ik ben een beetje een moederskindje. Mijn vrouw is mijn rechterbeen. Zou ik haar niet hebben, dan zou ik op mijn bakkes vallen. Ik heb haar, Tania, omgevormd tot Tania de Metsenaere, een karakter in mijn boeken, net als ikzelf. Ik kan haar alles laten doen wat ik wil. Wat ik in het echte leven niet kan, moet ik erbij zeggen.’[/dropcap]

[quote]‘Mijn leven is tamelijk eenvoudig, maar ik draag wel de last van de wereld. Dat drukt op mij. Daar wil ik niet aan ten onder gaan. Verder gebeurt er trouwens geen reet in mijn leven.'[/quote]

[dropcap]Wie is dan de echte Brusselmans? De langharige gek of de negenjarige jongen met de last van de wereld, of in elk geval het gewicht van verlies op zijn smalle schouders? Verguisd of verafgood, zoals de achterflap van zijn boeken vermeldt?[/dropcap]

[dropcap]De achterflap schrijf ik zelf. Hoe ik eruit zie en wat ik zeg, bepaalt hoe mensen me zien. Dat imago krijg ik dan in zekere zin weer opgedrongen. Het is de zevenseconden-regel: die moet ik of die moet ik niet. Als je een boek van me leest weet je na tien pagina’s ook al of je het graag leest of juist complete bullshit vindt. De echte Brusselmans? Die houd ik liever voor me zelf.’[/dropcap]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven